H BALABALA BAMBALUNA, ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΗΣ, ΠΑΙΖΕΙ ΦΛΟΓΕΡΑ!

H BALABALA BAMBALUNA, ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΗΣ, ΠΑΙΖΕΙ ΦΛΟΓΕΡΑ!
ΣΚΟΥΦΑΚΙ ΠΛΕΚΤΟ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΕΝΝΗ, ΓΑΝΤΙΑ ΜΕ ΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑΚΙΑ ΕΞΩ ΚΑΙ ΚΡΑΤΑΜΕ ΜΙΑ ΚΟΥΠΑ ΖΕΣΤΟ ΑΧΝΙΣΤΟ ΚΑΦΕ! ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ!

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Η BALABALA BAMBALUNA ΣΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΘΝΟΣ! & "ΠΩΣ ΤΟ BLOGGING AΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ!"

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ.
1)
2)
ΠΑΣΧΑΛΙΝΟΣ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΣ ΠΗΛΙΟΥ.

30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2008, ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΗΜΕΡΑΣ ΤΡΙΤΗ.
-----------------------------------------------------------

ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ, ΣΕ ΜΕΝΑ, ΜΙΑ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΤΗΣ, ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟ BLOG ΜΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕ. ΚΑΙ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ, ΚΑΙ ΜΕΝΑ, ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΓΙΑ ΤΟ BLOGGING. ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΓΡΑΨΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΤΟ BLOGGING ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΚΟΜΜΑΤΙ ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΕΣ, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ, ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ!
ΟΠΩΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, ΟΠΩΣ ΤΕΤΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ, ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ, ΔΙΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΚΡΥΟ, ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ ΤΗΣ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΗΞΕ Η SYNC-O-ΦΙΛΗ MELISSA ( http://melisso-chora.blogspot.com )ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΗΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ! MOY THN EΔΕΙΞΕ, ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΑ ΟΤΙ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΩ! ΑΧ, ΑΥΤΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ!!! ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ. ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ, ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΔΙΧΩΣ ΑΛΛΟ, ΚΑΙ ΕΥΣΤΡΟΦΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, ΕΚΑΝΕ ΣΕ ΜΕΝΑ, ΜΙΑΝ ΑΓΝΩΣΤΗ, ΕΝΑ ΔΩΡΟ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΕΘΑΥΡΙΟ. ΑΥΤΟ ΚΑΘ' ΕΑΥΤΟ ΤΟ ΔΩΡΟ, ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ, ΑΥΤΟΦΩΤΟ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕ.
ΩΡΑΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. ΚΑΙ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ SYNC-O-ΦΙΛΟΥΣ, ΣΑΝ, ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΕΜΑΘΑΝ, ΑΛΛΟΣ ΠΑΡΗΓΓΕΙΛΕ ΤΟΥ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ, ΑΛΛΟΣ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ ΕΣΤΩ ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΕΝΟ, ΑΛΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΤΕΛΝΕ ΣΥΧΑΡΙΚΙΑ, ΑΛΛΟΣ ΡΩΤΟΥΣΕ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ! ΤΟΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΥΦΕΡΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΑ ΠΡΑΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΑ, ΚΑΙ ΤΣΟΥΓΚΡΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΑΚΙ ΚΡΑΣΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ, ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΟΥΔΑΚΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΓΕΛΑΣΑΜΕ ΚΙ ΟΛΑΣ!
ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΟΛΟ, ΕΔΩ ΚΑΤΩ, ΣΑΣ ΤΟ ΔΕΙΧΝΩ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ:

"ΠΩΣ ΤΟ BLOGGING ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ"

"Με μένα συμβαίνει το εξής. Οταν μπω στη διαδικασία, πρέπει να γράψω όπως ακριβώς τα νήπια στην Αυστρία φωνάζουν "Ich muss lullu! Ich muss lullu!" δηλ. "Πρέπει να κάνω πιπί μου! Πρέπει να κάνω πιπί μου! Ουάου-ουάου!" Τουτέστιν, πρέπει να γράψω οπωσδήποτε. Βέβαια, καθώς όλα σχετικά, η ανάγκη να γράψεις έρχεται και φεύγει σαν κύματα.
Και ενώ για καιρό παρέμενα σιωπηλή, και καθώς μέντιουμ φημισμένο, όχι μόνο μου έβρισκε, μέσα σ' άλλα, το αρχικό αντρός που θα έμπαινε στη ζωή μου απροσδόκητα, αλλά και γονυπετής, που λέει ο λόγος, με παρακάλαγε να γράφω! να γράφω! να γράφω! έστω και μια λίστα για ψώνια! γιατί τούτο διέβλεπε πως θα μου έκανε καλό! να σου και ξάφνου άνοιξαν οι ουρανοί μου, και να 'μαι να γράφω!
Και άνοιξαν οι ουρανοί σε χρόνο αναπάντεχο, αγκαλιά με τα πρώτα μου Πρόζακ, ναι, ναι, καθώς μετά το θάνατο του πατέρα, έπρεπε να ακολουθήσω θεραπευτική αγωγή για κρίσεις πανικού και αγοραφοβία. Ναι, κυρίες και κύριοι, όλα είναι σχετικά. Ομ!!!

Εκείνο που έφερα βαρέως, και εξελάμβανα ως όλως ιδιαίτερως μοναχικό, ήταν το γεγονός πως κανένας, μα κανένας άνθρωπος, για να είμαι ειλικρινής, δεν διάβαζε ούτε μία μου λέξη! Και γιατί κλειστή κατά ένα συγκεκριμένο τρόπο ήμουν, και γιατί κανείς δεν ενδιαφερόταν σοβαρά, ή δεν στεκόταν από σωστή οπτική, για να με διαβάσει, ενώ ο σύντροφος μου και οι τρεις καλύτεροι μου φίλοι συνέβαινε ξένοι να είναι, που αν και διακαώς επιθυμούσαν, δεν μπορούσαν να διαβάσουν ελληνικά! Να πάρει, αλλοίμονο και φευ!
Ετσι, ό,τι έγραφα, δακτυλογραφημένο σε σελίδες Α4, φυλαγμένο παρέμενε, σε φάκελο ωραίο, σε συρτάρι του γραφείου μου. Ακριβώς.
Αναλογιζόμενη δε τα περί Αθανασίας και πως κάποτε πεθαίνω, αναρωτιόμουν τι θα γινόταν το αρχείο μου, και στο μέτρημα των νοματαίων που θα ενδιαφερόντουσαν δεν μου ΄βγαιναν παραπάνω από τα δάχτυλα του ενός χεριού. Ενας δακρυσμένος σύντροφος, ένας συντετριμμένος αδερφός και μια μητέρα, άντε και ίσως κάποιοι συγγενείς και φίλοι. Και θα πέθαινα πρώτη, μεσαία ή τελευταία? Και τα κιτάπια μου, θα τα υιοθετούσε κανείς? και αυτός ο κανείς θα κράταγε όλα τα φύλλα ή θα πέταγε τα μισά κάνοντας μία, δικής του επινόησης, εκκαθάριση? και κείνα που θα πέταγε μήπως θα κατέληγαν στο δρόμο να μου τα πατούν τ' αυτοκίνητα? θα ενδιαφερόταν κανείς να με διαβάσει? και θα τα καταλάβαινε τα γραπτά μου, και θα του άρεσαν? και θα τα φύλαγε? και θα με φύλαγε? και θα με αγαπούσε?
Και συν όλα τ' άλλα,ωωωω! δεν θα προλάβαινα να γίνω σταρ σε τούτη τη ζωη! Και το ΄θελα τόσο! Κρίμα!

Και ξαφνικά, μέσα από περιοδικά και εφημερίδες, μπαίνει το blogging στη ζωή μας. Αριστη και συγκλονιστική νέα πραγματικότητα! Μπορούσε να διαβάσει τα κείμενα σου και ο κόσμος όλος, που έλεγε ο λόγος, μα και που δεν έλεγε! Και όχι μόνον αυτό, αλλά μπορούσες και να συνομιλήσεις με όλον τούτο τον κόσμο! Τέλειο! Ξεκίνησα να φτιάχνω το blog μου ολομόναχη, χωρίς ιδέα να έχω, και με όρους στην αγγλική που ήσαν τεχνικοί και δεν εγνώριζα. Το πώς τα κατάφερα με άφησε άναυδη! Το εκλαμβάνω ως μοναδική έκλαμψη ευφυίας που έκατσε στο κεφαλάκι μου σαν τ' άγιο πνεύμα-περιστέρι! Χιχι, όπως τα λέω!

Επιπλέον, για πρώτη φορά, είχα τη δυνατότητα να δημιουργήσω κατά ένα τρόπο πολύ πιο εμπεριστατωμένο. Μπορούσα να παίξω με χρώματα, φωτογραφίες, εικόνες, σχήματα και γραμματοσειρές, ακόμη με μουσική και βίντεος! Εκπληκτικό! Οχι μόνο έγραφα το ημερολόγιο μου αλλά άρχιζα να χτίζω ολόκληρο κήπο! Τον κήπο μου, τον πνευματικό, τον ψυχικό, τον μυστικό, τον μύχια δικό μου. Επιτέλους "ζωγράφιζα"! Δεν είχα μόνο να παρουσιάσω ένα κείμενο μα ένα τόσο δα ολόκληρο περιοδικάκι! Και κάθε νέο μου post ήταν και ένα καινούργιο τεύχος! Και με τη μουσική και το you tube του, κάτι παραπάνω από περιοδικάκι, σχεδόν ένα έργο τέχνης! Ουάου, αυτό είχε πλάκα! Και that was something! Something!

Oταν δε στο site meter μου, μετά από κάποιες μέρες, είδα τον πρώτο μου ever επισκέπτη στο blog μου, συγκινήθηκα τόσο που θα μπορούσα να δακρύσω! Ενιωσα εξαίσια! Επιτέλους, κάποιος με κοίταξε, με διάβασε, έστω μια γραμμή μου, κάποιος κοινώνησε τη ψυχούλα μου, έστω και για ένα δεύτερο, κάτι "τσάκωσε" από μένα, κι ας πιθανόν να μην του άρεσα. Αυτό καθ' εαυτό το γεγονός ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον!

Η πρώτη αντίδραση του αδερφού μου, του μεγαλοπρεπούς και Τζέημς Μποντ μα και μπαγασάκου, ήταν περίεργη. Δεν με έβαλε στο blogroll του και απαγόρευσε στη σύζυγο Ιουλία να δωσει το url μου σε συγγενείς και φίλους! Θεώρησε υπερβολικά προσωπικά τα όσα έγραφα, και δη τα ερωτικά μου! Και μου πρότεινε τουλάχιστον να γράφω σε τρίτο πρόσωπο, σαν όλα τούτα να συνέβαιναν, όχι σε μένα μα σε μίαν αλλη γυναίκα, κοπέλα.

Εγώ όμως, και εδώ χρησιμοποιώ τη λέξη "εγώ, εγώ, εγώ, εγώ", έχω αποφασίσει να γράψω όσα σημαντικά συμβαίνουν στον ασήμαντο, αν θέλετε, μικρόκοσμο μου.
Και η απάντηση στον αδερφό μου είναι μία, μοναδική και σταθερή: "Μα αφού αυτά τα πράγματα συνέβησαν, και έτσι συνέβησαν, αδερφούλη? Αυτά, και έτσι, συνέβησαν, αδερφούλη! Και γω γι'αυτά θέλω, και έτσι θέλω να γράψω, και όχι για κάτι άλλο και αλλιώς!"
Ούτως ή άλλως, υπάρχουν πράγματα δικά σου για τα οποία δεν πρόκειται να γράψεις, γιατί νιώθεις ότι ξανοίγεσαι πράγματι υπερβολικά, ή γιατί ντρέπεσαι για κάτι, γιατί...γιατί...έτσι! Ετσι! Ετσι!

Οταν δε διάβασα το απόλυτα πρώτο σχόλιο που μου έγραψαν, και ήταν φιλικό και τρυφερό, και είναι όλα τέτοια μέχρι τώρα, ένα χρόνο σχεδόν, ίσως γιατί αυτοί στους οποίους δεν αρέσω δεν μπαίνουν καν στο κόπο να μου γράψουν ένα αρνητικό σχόλιο, ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Αυτό που εγώ ζήταγα η παρείτσα ήτανε! Παρέα ήθελα! Σε ό,τι μου συνέβαινε και ένιωθα, να έχω παρέα! Τίποτε άλλο! Καθαρή ανταλλαγή ενέργειας!

Οταν δε ξεκίνησα να κάνω τις μεταμεσονύχτιες blog-o-βολτίτσες μου, ξημερώματα πάντα, ένιωσα μίαν απίστευτην έκπληξη και αναθάρρηση για τους πόσους ποιητές έχουμε, και καλούς! Και για το πόσοι έλληνες bloggers είναι συμπαθείς και γενναίοι, και ωραίοι και περήφανοι και γλυκείς, και ενήμεροι και μορφωμένοι, και με καθαρό μυαλό και με ενδιαφέρουσες απόψεις!

Τέλος, από κει που μόνη καθόμουν, σαν μίαν άλλην ιέρεια των cafes των Αθηνών, απολαμβάνοντας ακριβώς τον καφέ μου, καπνίζοντας τσιγάρα και διαβάζοντας εφημερίδες, και νιώθοντας μίαν ήσυχη γλυκάδα για τον κόσμο τον πολύ με τον οποίον όμως, απλώς δεν συνέβαινε, να ανταλλάσω συχνά κουβέντα, βρισκόμουν ξάφνου σε ένα sync live, για παράδειγμα, να συνομιλώ με τους ανθρώπους τούτους, τους bloggers και microbloggers, αθώα, σεβαστά και έξυπνα (ειδικά το "έξυπνα" το χρειάζομαι τόσο πολύ) και φιλικά, σαν να πηγαίναμε μαζί σχολείο!
Και όταν παραπροχθές βράδυ, για πρώτη φορά, συναντηθήκαμε οι 4 πρώτοι σε κουτουκάκι των Εξαρχείων, έλαμπαν τα πρόσωπα μας σαν να χορεύαμε εκστατικά σε trance-party, που είχε ξημερώσει, μπροστά στα ηχεία, σαν με τα χέρια ψηλά να χορεύαμε χαμογελώντας ο ένας στον άλλον, χορεύοντας ο ένας με τον άλλον, βιώνοντας κάτι σα θρησκευτική εμπειρία.
Και σκέφτηκα πως αν ήταν να φτάσω σε τέτοια άξια ανταλλαγή ενέργειας, τούτο ερχόταν σαν ανταμοιβή για τους καιρούς που ήμουν μόνη, και γνωρίζοντας πως η ζωή είναι μεγάλη καριόλα δεν μπορούσα παρά να παραδεχτώ, για μίαν ακόμη φορά, πως η ζωή είναι και πολύ ωραία!

Τουτέστιν, ο άνεμος είναι ούριος, και είναι άριστος. Και μάγκες, τα μαλλιά μου είναι φρεσκοβαμμένα, τα ρούχα μου ωραία, τα πουλάκια μου 13 (συμπεριλαμβανομένων και δύο νεογέννητων), "καβαλώ τη μηχανή μου" και την κάνω για ωραία περιπέτεια! Ciao!!!! Θα τα πούμε, βέβαια! Εννοείται!

BALABALA BAMBALUNA.

24 σχόλια:

abttha είπε...

μπαλαμπάλα καλημέρα!
!
η γοητευτικά απλή νωχελική γραφή σου, αχ!
λοιπόν, η λίστα σου για ψώνια, τι να σου πω! η προσήνεια της γραφής. σα να λες στη δική μου γλώσσα: ναι ρε, γράφω! θες τίποτα;
σου αφιερώνω το σημερνό μου ποστ...
φιλάκια!

melissa είπε...

balitsa μου γλυκειά να ξέρεις ότι εσύ κάνεις αυτό που πολλοί θα ήθελαν να κάνουν αλλά δεν μπόρεσαν, ίσως να μην είχαν τον τρόπο ....κι όταν προσπαθούσαν να βγάλουν μιά κραυγή, κάποιοι γύρω τους έλεγαν "σκάσε με πληγώνεις"! πώς να πληγώσεις κάποιον που σου λέει ότι σ' αγαπάει πολύ αλλά το αντάλλαγμα είναι η σιωπή σου, η ενοχή σου!! Η αλήθεια πληγώνει αυτούς που την φοβούνται και οι αληθινοί φοβήθηκαν τον φόβο αυτών που αγαπούσαν. Την φωτογραφία την τράβηξα για σένα, εσένα είχα στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, κυρίως γιατί κάποιοι κολυμπούσαν με θάρρος (κι ελευθερία), όσο κι αν είχε κρύο, πολύ κρύο...αλλά γύρω ήταν όλα ανθισμένα! όπως εσύ!! προχώρα έτσι και μην ξαναφοβηθείς ποτέ!

loveless είπε...

Γεια σου!

Σε γνώρισα χθες. Έψαχνα κάτι στο Google και έπεσα πάνω σου.

Σήμερα άνοιξα το blog σου μόνο για ν’ ακούσω τη φλογέρα… μα ακόμα κάθομαι και σε διαβάζω…

Χθες, εμπνευσμένη από σένα, τόλμησα να κάνω το δικό μου blog.

Δεν ξέρω τι ακριβώς θα βγει από αυτό το πείραμα.

Καθώς ξεδιαλέγω τα πράγματα στο σπίτι βρίσκω, συνέχεια, δικά μου γραπτά. Δεν γνωρίζω αν έχω ταλέντο ή όχι, γνωρίζω, μόνο, ότι μου αρέσει να γράφω και γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Γράφω ακόμα και που ξέρω ότι δεν ξέρω να γράφω.

Το μόνο που θέλω, από το blog μου, είναι να μάθω να γράφω.

alef είπε...

Το ελάχιστο έγινε σε σένα που αξίζουν τα μέγιστα! Κι όσο για τους "γνωστούς" και "αγνώστους", ουδείς πιο άγνωστος από τους "οικείους ξένους"! Μέσα απ' το δίκτυο έκανα φίλους, αγάπησα ένα μωρό, ξαναβρήκα την ψυχή και το κέφι μου, άρα... Επειδή με τους "άγνωστους" είμαστε εμείς ενώ με όλους τους "γνωστούς" μας, το κοστουμάκι ή ένας ρόλος!
Balabalitsa μας, χάρηκα αφάνταστα που σε γνώρισα! Και ναι, μπαίνω κι εγώ για ν' ακούω τα καναρίνια και τη φλογέρα! Φιλιά πολλά,
άλεφ- ελένη

fotini είπε...

balabala babaluna (ναι, το έγραψα όλο)όπως πολύ καλά κατάλαβες έχεις ήδη αποτελέσει πηγή έμπνευσης για "φίλους" που όπως εσύ είχαν δισταγμό στο να έκφραστουν κ έψαχναν διέξοδο για να αφήσουν τα αισθήματα να ξεχειλίσουν και να τρέξουν γάργαρα στις αράδες. Αυτό από μόνο του δηλώνει την τεράστια επιτυχία της προσπάθειας σου..είσαι ο αρχηγός μιας
ομάδας ερασιτεχνών(και όχι μόνο) της έκφρασης , είσαι η αιτία πολών άηχων κραυγών που βρήκαν τον ήχο τους..

EKTORAS είπε...

Μπράβο βρε κορίτσι, ξέρω οτι τα blog μας είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά ως προς τη θεματολογία, αλλά πργματικά να ξέρεις οτι πολύ το χάρηκα αυτό το νέο γιατί νομίζω οτι έχεις δώσει τόσο χρόνο και κόπο σε όλο αυτό που έχεις δημιουργήσει που πραγματικά το άξιζες!
Καιρό είχα να κάνω σχόλιο, αλλά εδώ το γιορτάζουμε έτσι δεν είναι balabala; συγχαρητήρια χίλια συγχαρητήρια, σου αξίζουν μακάρι να είχαν όλοι το θάρρος να γράφουν όπως γράφεις εσύ. Συνέχισε, να ξέρεις οτι ποτέ δε θα φύγεις από τη blogroll μου η από τη λίστα των φίλων μου, ακόμα και αν εσύ με αφαιρέσεις :) Να σου πάνε όλα καλά, να συνεχίσεις να καλλιεργείς αυτή την όαση και και.. Καλό μήνα φυσικά!

Vasilis είπε...

Τι να σου πω βρε ξανθούλα? Χαίρομαι που είσαι τόσο χαρούμενη!!!!!!!!!!!Χαίρομαι που τα λέμε καμιά φορά στο live(έστω και πειράζοντας ο ένας τον-ην άλλο-η).Λέγοντας μισοαλήθειες ή μισοψέματα.Και μια μέρα ελπίζω να τα πούμε και εκτός διαδικτύου

Έγινες κάπως ξαφνικά
ξανθούλα ...φημισμένη
και σου 'υχομαι παντοτινά
να 'σαι ευτυχισμένη

alkis είπε...

ΒΑΣΙΚΑ ΥΠέροχο blog.KAI EMENA Η πρώτη μου ανησυχία ήταν όταν άνοιξα να ΄δω ένα σχόλιο.ΣΕ βρήκα από τοάρθρο στην εφημερίδα και είχα περιέργεια να το δώ.όντως είνα παραμύθη πού λείπη απο τη ζωή μας σήμερα.θα σε προτείνω και στο δικό μου blog να σε διαβάσουν αξιζει

anemos5 είπε...

ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΒΡΗΚΑ ΕΝΑ BLOG ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔEITE
http://balabalabambaluna.blogspot.com
ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΒΡΗΚΑ ΕΝΑ BLOG ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔEITE
http://blogs.athensvoice.gr/otelevtaiossamurai

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

ABTTHA, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ. ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΝΑ ΡΙΞΩ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ Η ΣΧΕΔΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΥ ΠΟΣΤ! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΠΟΥΛ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ SYNC-O-SYNANTHSH!
BALABALA B.

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

MELISSA, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΡΟΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΕΜΕΝΑ ΣΑΝ ΤΡΑΒΑΓΕΣ ΤΗ ΦΩΤΟ ΣΤΟΝ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟ! ΜΕ ΗΣΥΧΙΑ, ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΑΡΕΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΑΣΤΕ!!!
ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΡΕΑ! ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΛΕΙΨΕΙ, Ε?
BALABALA B.

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, LOVELESS!!! ΩΡΑΙΑ! ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΣΟΥ. ΑΝ ΟΝΤΩΣ ΓΡΑΦΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΕ ΘΥΜΑΣΑΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΗΜΑΔΙ. ΟΤΑΝ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙΣ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ, ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ ΤΟ URL ΣΟΥ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΩ!! ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΦΛΟΓΕΡΑ ΤΗ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ, ΤΟ ΣΙΤΕ ΑΠ ΟΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΕΒΑΖΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΤΟ ΕΚΛΕΙΣΑΝ!!!! ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗ ΒΡΩ ΤΩΡΑ??? ΔΥΣΚΟΛΟ!
BALABALA B.

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

ΚΑΛΩΣ ΤΗΝ ALEF! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΛΟΓΟ! ΟΠΩΣ ΗΔΗ ΕΓΡΑΨΑ, ΘΕΩΡΩ ΣΕ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΦΥΕΣΤΑΤΗ ΤΟΜΑΝΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ! ΚΑΙ ΟΟΜΟΡΦΗ! ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ 13 ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ,Ε? ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΠΟΥΚΛΕΣ ΜΑΣ????
ΒALABALA B.

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

ΦΩΤΕΙΝΗ, ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΣ! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! ΟΠΩΣ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΕΤΟΙΜΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΜΠΟΥΚΛΕΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΤΗΣΗ ΣΤΙΣ`13? ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ, ΜΩΡΟ!!!
BALABALA B.

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

BRE EKTORAKI MOY, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΕ ΑΦΑΙΡΕΣΩ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΨΩ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΩ??? ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, ΝΑ ΜΗ ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ!!!
ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΦΗΝΕΣ ΜΗΝΥΜΑΤΑΚΙΑ ΟΤΑΝ ΕΙΧΑ ΧΑΘΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΜΗΝΟ, ΘΥΜΑΣΑΙ? ΑΝΗΣΥΧΟΥΣΕΣ ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ!!!
ΦΙΛΑΚΙΔΙΑΚΙΑ ΜΠΟΛΙΚΑ, BAMBALU!!!

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

ΑΓΑΠΗΤΕ ΒΑΣΙΛΕΙΕ!!!ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ!!!! ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ "ΡΑΒΑΣΑΚΙ" ΧΙΧΙ! ΝΑ ΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ, ΠΑΝΤΑ Ν' ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΦΑΝΤΩΝΟΥΜΕ. ΑΧ, ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΤΙΣ SYNC-O-ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ!
ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΛΥΣΗ ΟΜΩΣ! ΜΗ ΝΟΜΙΖΕΙΣ!
ΦΙΛΙΑ,
BALABALA BAMBALU!

balabala bambaluna ( pink, of course ) είπε...

ALKIS & ANEMOS5, ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ!!!!
ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΩ ΚΑΙ ΓΩ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΣΑΣ!! ΟΠΟΙΟΣ ΝΕΟΣ, ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΟΣ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ!!!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΤΕ!
BALABALA BAMBALUNΙΔΙΟΝ!

Puppet_Master είπε...

sixaritiria trelokoritso

alkis είπε...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ BLOG ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΜΕΛΙΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΕ ΕΜΑΣ ΒΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΜΑΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΠΕΣ
Ακριβώς.
Αναλογιζόμενη δε τα περί Αθανασίας και πως κάποτε πεθαίνω, αναρωτιόμουν τι θα γινόταν το αρχείο μου, και στο μέτρημα των νοματαίων που θα ενδιαφερόντουσαν δεν μου ΄βγαιναν παραπάνω από τα δάχτυλα του ενός χεριού. Ενας δακρυσμένος σύντροφος, ένας συντετριμμένος αδερφός και μια μητέρα, άντε και ίσως κάποιοι συγγενείς και φίλοι. Και τα κιτάπια μου, θα τα υιοθετούσε κανείς?
ΔΕΣ ΤΟ BLOG THS AN ΘΕΣ
http://amaliasday.blogspot.com/

Nicky είπε...

Συγχαρητήρια και από μένα λοιπόν! Καλώς σε βρήκα!

EKTORAS είπε...

Πέρασα ξανά να πω την καλησπέρα μου, να σε ευχαριστήσω για τα σχόλιά σου στο blog μου και φυσικά για να σου πω πως είσαι γλύκα!
Επίσης μιας και όπως καλά γνωρίζω μιας και το έχεις αναφέρει σ'αρέσουν πολύ τα cafe, μπορείς να μου πείς αν θές που μπορώ να βρώ τα αγαπημένα μου χειμερινά και καλοκαιρινά ροφήματα που είναι
α)Ελληνικός ή αλλιώς Τούρκικος και καπουτσίνο το χειμώνα
β)Φρεντοτσίνο το καλοκαίρι;

Merci! Να περνάς πάντα καλά!

alef είπε...

Μπούκλα, οπωσδήποτε! (ελπίζοντας και να έχω κοιμηθεί μέχρι τότε), φιλιά, ναι?

iraklio web radio είπε...

Εμενα ποτε θα μου παρουν συνετευξη Ε ?

Naxion είπε...

Συγχαρητήρια κι από μένα! Πάντα τέτοια! :)